Aynı şarkıyı açtım yine.
Aynı yataktayım.
Aynı acı kahvemi aldım yanı başıma.
Perdeyi biraz araladım
kaybolursam nefes alırım diye.
Çünkü bazen hesabı tutmuyor insanın,
Yazmak için oturayım diyorsun
çıkamıyorsun seslendiğin çocukluğundan.
Çocukluğuma sarılmadan da
sevmiyor kelimelerim satırları.
Onlar da korkuyor
kirlenmiş ruhuma dokunmaya.
Onlar da kaçmak istiyor benim gibi
Nefesinden,
Dört duvar evinden,
Paslanmış hayallerinden..
Duruyoruz bazen dakikalarca
Sar başa dinliyoruz aynı şarkıyı.
Ruhumun, kendine de yorulmasını bekliyorum,
Yorulmadan dökmüyor içini,
bana bile.
Sırrını vermiyor ikna olmadan..
Ne zaman ki ikna oluyor
İki kahve içiyoruz karşılıklı.
Çayı sevmez pek..
Acısından iki sade kahve.
Hatırı olsun anlattıklarının diye.
Sonra bakıyoruz karşılıklı.
Hatırı olur gibi değil anlattıklarının.
Yine vazgeçiyor inanmaktan….
15.01.2019
Yorumlar
Yorum Gönder