Bir kahve Bir şiir

Buldu ruhum               Anılarımdaki ücra köşeleri.. Avuç avuç karıştırırken seneleri, Sarıldı bekleyeduran                        unutulmuş heyecanına.. Ruhumun soğuktan kırılmış teninde, Gezdirdi heyecanım                    umudun kokusu sinmiş ellerini... Kırağı çalmış ruhumun duvarlarını Dinlemedi sesinin dizeleri.. Uykunun erteleyemediğim örtüsü, Dakikalarımı telaşa sürükledi.. Sitem ettiğim ısınmayan battaniyeme Her köşesinden özlemek sindi.. Dert edindi bilmediğim hücrelerim                 Özlemeyi.. Dert edindi bilmediğim bahar                 Kışın gitmeyişini.. Dert edindi tanımadığım dizeler                 Yazmayı seni..

Beklerken kolaydı. Gelecek için seni sevmek, Senin sevmen için doyasıya özlemek , Konuşmak yerine dizelere dökülmek, Gecenin üç beş saatini senin için esnetmek.. Beklerken kolaydı. Güneşin gece karşısında savaşını izlemek, Mesafeleri bir telefonla yok etmek, Kelimeleri o gün için eritmek Ve  Sadece senin olmayı istemek.. Beklerken kolaydı. Yokluğuna alışmamak. Alışmamak için vakit bulamamak. Beklerken kolaydı. Beklediğim insanı sen sanmak.. Kendimi buna inanarak oyalamak.. Ama Beklerken kolay değildi. Vazgeçince kolaydı..            Kendim için vazgeçince anladım... F.S.